دریانیوز//گاهی یک حادثه، فقط یک خبر تلخ نیست؛ زخمی است که بر حافظه یک شهر و بر قلب یک ملت مینشیند. میناب این روزها یکی از همان زخمهای ماندگار را بر تن دارد؛ زخمی که از دل یک شبِ امید و شادی سر برآورد و به سوگ و اندوهی عمیق انجامید.قرار بود چراغهای یک خانه، روشناییبخش آغاز زندگی مشترک دو جوان باشد؛ قرار بود لبخندها، تبریکها و دعاهای خانوادهها، خاطرهای شیرین برای سالهای آینده بسازد. اما در یک لحظه، همه آن رویاها زیر آوار جنایتی فرو ریخت که قربانیانش تنها یک خانواده نبودند؛ بلکه دلهای بسیاری را به سوگ نشاند.چه تلخ است که دست جنایت، حتی به شادی مردم نیز رحم نمیکند.
چه سنگین است داغ مادری که به جای بدرقه فرزندش به خانه بخت، باید با خاطرهای تلخ از او زندگی کند؛ و چه دشوار است دیدن کودکانی که پیش از آنکه فرصت تجربه روزهای بزرگ زندگی را پیدا کنند، قربانی خشونت و کینه میشوند.حادثه میناب، بار دیگر چهره واقعی کسانی را آشکار کرد که سالها با شعارهای فریبنده از صلح و امنیت سخن گفتهاند، اما در عمل، نتیجه حضور و سیاستهایشان چیزی جز ویرانی، آوارگی و ریخته شدن خون انسانهای بیگناه نبوده است.امروز دیگر سخن از یک حادثه جداگانه نیست. مسئله، تکرار الگویی است که در آن جان انسانها کمارزش شمرده میشود و خانهها، خانوادهها و حتی لحظات مقدس زندگی مردم، از گزند خشونت در امان نمیماند.
اما تاریخ این سرزمین نشان داده است که ملت ایران، در سختترین لحظات نیز هویت و امید خود را از دست نمیدهد. سوگ، اگرچه سنگین است، اما میتواند به مطالبهای روشن برای عدالت تبدیل شود؛ و خون بیگناهان میتواند وجدانهای بیدار را برای ایستادگی در برابر ظلم مصممتر کند.امروز میناب عزادار است، اما این عزا تنها روایت یک فقدان نیست؛ روایت مظلومیتی است که باید شنیده شود و حقیقتی است که نباید در هیاهوی خبرها به فراموشی سپرده شود.
ما به یاد آنان که در این حادثه پر کشیدند، سر تعظیم فرود میآوریم و برای خانوادههای داغدار، صبری از جنس ایمان و استقامتی از جنس باور آرزو میکنیم.نام قربانیان این حادثه، در حافظه مردم خواهد ماند؛ همانگونه که رنج خانوادههایشان و اندوه این روزهای میناب، بخشی از حافظه تاریخی این سرزمین خواهد بود.باشد که روزی فرا برسد که هیچ خانوادهای، شادی خود را با هراس از جنگ و خشونت آغاز نکند و هیچ کودکی، پیش از آنکه معنای زندگی را بفهمد، قربانی زیادهخواهی و جنایت قدرتها نشود.