دریانیوز//در استانی که چندین پالایشگاه نفت و ظرفیت‌های بزرگ انرژی را در خود جای داده، باورکردنی نیست که مردم برای تأمین چند لیتر بنزین با چنین مشکلاتی دست‌وپنجه نرم کنند. هرمزگان این روزها فقط با کمبود سوخت مواجه نیست؛ زندگی روزمره مردم، کسب‌وکارها، معیشت صیادان و حتی رفت‌وآمدهای ضروری خانواده‌ها زیر سایه بی‌بنزینی قرار گرفته است؛ مشکلی که صدای اعتراض مردم شهرها و روستاهای استان را بلند کرده، اما به نظر می‌رسد هنوز آن‌طور که باید، کسی صدای آنها را نشنیده است.مردم از نبود بنزین و دشواری دسترسی به سوخت گلایه دارند. در برخی مناطق، شرایط به جایی رسیده که به گفته شهروندان، شب‌ها در منطقه سیریک و بعضی نقاط دیگر، درِ باک خودروها را می‌شکنند تا بنزین آنها را سرقت کنند.
وقتی سوخت به کالایی کمیاب و دست‌نیافتنی تبدیل شود، علاوه بر فشار اقتصادی، امنیت اموال مردم نیز به خطر می‌افتد. آیا کسی از مسئولان می‌داند خانواده‌ای که صبح با خودروی خود سر کار می‌رود و شب نگران سرقت بنزین آن است، چه شرایطی را تجربه می‌کند؟ ماجرا فقط به رانندگان خودروهای شخصی محدود نمی‌شود. صیادی که قایقش بدون سوخت در ساحل مانده، عملاً امکان کسب درآمد ندارد. برای بسیاری از خانواده‌های ساحل‌نشین هرمزگان، قایق وسیله تفریح نیست؛ نان‌آور خانه است. وقتی بنزین نباشد، صیاد نمی‌تواند به دریا برود، صید کند و هزینه زندگی خانواده‌اش را تأمین کند. نتیجه این وضعیت، بیکاری و فشار معیشتی بر خانواده‌هایی است که پیش از این نیز با مشکلات اقتصادی فراوانی روبه‌رو بوده‌اند.معلمان، کارمندان، کارگران و صاحبان مشاغل نیز از این وضعیت آسیب دیده‌اند.
کسی که باید هر روز مسافت زیادی را از روستا به شهر یا از یک منطقه به منطقه دیگر طی کند، وقتی سوخت در دسترس ندارد، چگونه باید سر کار حاضر شود؟ چگونه باید هزینه زندگی‌اش را تأمین کند؟ برخی شهروندان می‌گویند آن‌قدر در تأمین بنزین درمانده شده‌اند که حتی استفاده از خودرو و قایق برایشان به آرزو تبدیل شده است. تأسف‌بارتر اینکه برخی برای گذران زندگی ناچار شده‌اند این وسایل کار و حتی ابزار امرار معاش خود را بفروشند.اما تلخ‌ترین بخش ماجرا، گرفتار شدن بیماران و خانواده‌هایی است که برای رفتن به مراکز درمانی، دسترسی به سوخت ندارند. بیماری که باید برای درمان از روستا به شهر منتقل شود، چه گناهی دارد که درگیر کمبود بنزین باشد؟ خانواده‌ای که می‌خواهد خود را به مراسم تشییع و خاکسپاری عزیزش برساند، چرا باید نگران پیدا کردن چند لیتر سوخت باشد؟ سوخت فقط وسیله حرکت خودرو نیست؛ در بسیاری از مناطق هرمزگان، وسیله دسترسی به درمان، آموزش، کار و ابتدایی‌ترین نیازهای زندگی است.پرسش جدی مردم این است: چگونه در استانی که میزبان چندین پالایشگاه و مجموعه بزرگ نفتی و انرژی است، شهروندان باید برای تأمین بنزین روزانه خود گرفتار چنین وضعیتی باشند؟ آیا نباید مردم مناطق میزبان صنایع بزرگ، دست‌کم در تأمین نیازهای اولیه زندگی خود با اطمینان بیشتری روبه‌رو باشند؟ قرار نیست مردم هرمزگان از جایگاه ویژه اقتصادی استان فقط دود و آلودگی و مشکلات زیست‌محیطی را سهم ببرند و هنگام نیاز به ابتدایی‌ترین امکانات، در صف انتظار بمانند.
البته مردم انتظار ندارند همه مشکلات یک‌شبه برطرف شود، اما انتظار دارند مسئولان پاسخگو باشند. شرکت پخش فرآورده‌های نفتی، استانداری، فرمانداری‌ها و دستگاه‌های نظارتی باید به‌صورت شفاف درباره علت کمبود سوخت، وضعیت سهمیه‌ها، نحوه توزیع و زمان بازگشت شرایط عادی توضیح دهند. لازم است وضعیت جایگاه‌های شهرها و روستاها به‌صورت مستمر بررسی شود و برای مناطق دورافتاده، ساحلی و صیادی تدابیر ویژه‌ای در نظر گرفته شود.همچنین باید برای تأمین سوخت صیادان و شناورهای فعال در حوزه معیشت مردم، راهکاری فوری و عملیاتی اتخاذ شود تا قایق‌ها به دلیل بی‌بنزینی از فعالیت بازنمانند. افزایش نظارت بر جایگاه‌ها، مقابله با احتکار و توزیع خارج از ضابطه و رسیدگی به سرقت سوخت و تخریب خودروها نیز ضرورتی انکارناپذیر است.
هر روزی که این مشکل ادامه پیدا می‌کند، خانواده‌ای از کار و درآمد عقب می‌ماند، صیادی از رفتن به دریا بازمی‌ماند، معلمی برای رسیدن به کلاس درس گرفتار می‌شود و بیماری برای رسیدن به بیمارستان با دشواری بیشتری مواجه خواهد شد.مردم هرمزگان بنزین را برای انبار کردن یا تجارت نمی‌خواهند؛ آنها سوخت را برای زندگی می‌خواهند. برای رفتن به محل کار، رساندن فرزندشان به مدرسه، بردن بیمار به درمانگاه، صید از دریا و تأمین نان شب خانواده. صدای مردم سیریک و دیگر شهرها و روستاهای هرمزگان را بشنوید. این استان نباید در کنار پالایشگاه‌ها و صنایع عظیم انرژی، در حسرت چند لیتر بنزین بماند. وقت آن رسیده است که مسئولان از پشت میزها بیرون بیایند، به میان مردم بروند و به جای وعده و توضیح‌های تکراری، برای این معضل چاره‌ای فوری بیندیشند.
مردم خسته‌اند؛ به فریادشان برسید!