دریانیوز//مدرسه، در نگاه نخست، محل آموزش است؛ جایی که دانشآموز باید خواندن و نوشتن بیاموزد، ریاضی بداند و علوم را بشناسد. اما حقیقت این است که مدرسه تنها یک ساختمان آموزشی نیست؛ بلکه مهمترین نهاد تربیتکننده نسل آینده و کارخانه انسانسازی کشور است. پرسش جدی اینجاست: آیا مدارس امروز ما توانستهاند دانشآموزان را برای زندگی واقعی و مسئولیتهای فردا آماده کنند؟واقعیت تلخ آن است که بخش عمدهای از آموزش در مدارس، همچنان بر محور حفظیات سنگین و مطالبی میچرخد که بسیاری از آنها کاربرد مستقیم در زندگی دانشآموزان ندارد. دانشآموزان سالها زمان میگذارند تا مطالبی را حفظ کنند که پس از امتحان، به فراموشی سپرده میشود. در مقابل، جای مهارتهای زندگی، آموزشهای کاربردی، مدیریت هیجان، مهارت گفتوگو، حل مسئله، کار گروهی و حتی آموزشهای سادهای مانند سواد مالی و اجتماعی در کتابهای درسی خالی است.این خلأ آموزشی، پیامدهای سنگینی دارد.
فشار روانی ناشی از امتحانات، رقابتهای ناسالم، اضطراب و استرس مداوم، دانشآموزان را در سنین نوجوانی با بحرانهای روحی و حتی جسمی مواجه کرده است. گاهی خبرهایی تلخ از فرسودگی روانی، افسردگی و حتی مرگ برخی دانشآموزان بر اثر فشارهای تحصیلی، زنگ خطری جدی برای نظام آموزشی کشور است. آیا هدف مدرسه باید تولید رتبه و نمره باشد یا ساختن انسان سالم و توانمند؟از سوی دیگر، حوزه پرورش و تربیت نیز در بسیاری از مدارس به حاشیه رفته است. دانشآموزان تنها درس میخوانند، اما کمتر فرصت مییابند در فضای مدرسه رشد شخصیتی، معنوی و اجتماعی پیدا کنند. در حالی که آینده کشور به دست همین نوجوانان سپرده خواهد شد و مسئولیت اداره جامعه، نیازمند انسانهایی تربیتیافته، مسئولیتپذیر و آگاه است.
البته در میان این وضعیت، نمونههای امیدبخشی نیز وجود دارد. برخی مدارس مانند مدارس نوربندرعباس، تلاش کردهاند آموزش را از چارچوب خشک کلاس فراتر ببرند و برنامههای تربیتی و فرهنگی متنوعی اجرا کنند. دعوت از دانشآموزان به همراه والدین شان برای حضور در مراسم معنوی همچون شب احیای نیمه شعبان، یا مشارکت در مناسبتهای ملی و مذهبی، اجرای طرحهایی مانند «شب در مدرسه»، و ایجاد تجربههای عملی برای آشنایی دانشآموزان با ارزشها و موضوعات اثرگذار زندگی، نمونههایی از این نگاه تربیتی است.مدرسه باید دانشآموز را برای زیستن آماده کند، نه فقط برای امتحان دادن. امروز بیش از هر زمان، نظام آموزشی نیازمند بازنگری است؛ آموزش مهارتهای کاربردی و پرورش همهجانبه باید در کنار درسهای رسمی قرار گیرد. آینده کشور، در کلاسهای امروز ساخته میشود؛ پس مدرسه باید هم آموزشگاه باشد و هم تربیتگاه.