دریانیوز//دریا برای صیاد، فقط یک پهنه آبی نیست؛ نان سفره خانواده‌ای است که زندگی‌اش با موج و تور و قلاب گره خورده است. اما امروز جامعه صیادی هرمزگان با مشکلاتی روبه‌روست که اگر برای آنها چاره‌ای اندیشیده نشود، هم معیشت صیادان آسیب می‌بیند و هم سفره مردم از ماهی باکیفیت و ارزان‌تر دورتر خواهد شد.یکی از مهم‌ترین مشکلات، افزایش شدید قیمت ادوات و تجهیزات صیادی است.
گرگور، قلاب، طناب، تور و دیگر لوازم مورد نیاز صیادان دیگر با قیمت‌هایی که توان خرید یک صیاد معمولی باشد، در دسترس نیست. در گذشته بخشی از این تجهیزات از طریق تعاونی‌ها و با نرخ دولتی یا تسهیلاتی در اختیار صیادان قرار می‌گرفت، اما امروز بسیاری از صیادان برای تأمین ابتدایی‌ترین تجهیزات کار خود با مشکل مواجه‌اند.صیادی که برای رفتن به دریا هزینه سوخت، تعمیرات شناور، دستمزد و ادوات را می‌پردازد، در نهایت محصول خود را با قیمت نسبتاً پایینی به بازار عرضه می‌کند؛ اما فاصله میان قیمت خرید از صیاد تا قیمت نهایی برای مصرف‌کننده گاهی بسیار زیاد است.
در این میان، پرسش جدی این است که چرا باید صیاد کمترین سهم را از ارزش محصول خود داشته باشد و واسطه‌ها بیشترین سود را ببرند؟اگر ماهی از صیاد با قیمت پایین خریداری و با دو یا حتی سه برابر قیمت به دست مصرف‌کننده می‌رسد، بخش مهمی از این فاصله را باید در زنجیره توزیع جست‌وجو کرد.راهکار روشن است؛ باید مسیر فروش مستقیم‌تر شود. بازارهای ماهی می‌توانند در اختیار تعاونی‌های صیادی و خود صیادان قرار گیرند تا حلقه‌های غیرضروری واسطه‌گری کاهش پیدا کند. در این صورت، هم صیاد سهم عادلانه‌تری از فروش محصول خود دریافت می‌کند و هم مصرف‌کننده می‌تواند ماهی را با قیمت مناسب‌تری خریداری کند.از سوی دیگر، لازم است سود مصوب در زنجیره عرضه آبزیان شفاف و مشخص باشد و دستگاه‌های نظارتی بر قیمت عرضه ماهی در بازارها نظارت جدی‌تری داشته باشند. نظارت نباید تنها به مرحله صید محدود شود؛ بازار و قیمت نهایی نیز بخشی از زنجیره‌ای است که باید مورد نظارت قرار گیرد.
گلایه از صید ترال
در کنار مشکلات اقتصادی، صیادان هرمزگانی از موضوع دیگری نیز گلایه دارند؛ حضور برخی شناورهای منتسب به صیادان بوشهری در آب‌های هرمزگان و غرب استان و ادعای انجام صید ترال در محدوده آب‌های بندرلنگه.صیادان منطقه مدعی هستند تعدادی از شناورها که گاهی تعدادشان به ۳۰۰تا۴۰۰شناور هم می رسد، با استفاده از ادوات صید ترال، علاوه بر آسیب به ذخایر آبزیان و بستر دریا، ادوات صیادی صیادان بومی از جمله گرگور و قلاب را نیز با خود می‌برند و این مسئله امکان صید اصولی را برای صیادان هرمزگانی دشوارتر کرده است.
بر اساس ادعای برخی صیادان کیش، شمار قابل توجهی از لنج‌های صیادی بوشهر در آب‌های هرمزگان اقدام به صید ترال می‌کنند. همچنین آنان مدعی‌اند برخی شناورها برای فعالیت در دریا، پلاک یا مشخصات قابل شناسایی خود را برمی‌دارند و از رنگ کابین آبی شناورهای بوشهری نیز برای شناسایی آنها سخن می‌گویند.این ادعاها البته نیازمند بررسی دقیق شیلات، دریابانی و دستگاه قضایی است و نمی‌توان بدون مستندات، همه شناورهای یک منطقه را متهم کرد. اما اصل مطالبه صیادان بومی روشن است: اگر صید غیرمجاز انجام می‌شود، باید شناسایی و متوقف شود.صید ترال، اگر در محدوده و شرایطی خارج از ضوابط قانونی انجام شود، تنها یک تخلف ساده نیست؛ زیرا می‌تواند به منابعی آسیب بزند که متعلق به امروز و فردای همه صیادان است.
وقتی بستر دریا و ذخایر آبزیان آسیب ببینند، نخستین قربانی، همان صیاد محلی است که باید با هزینه شخصی و در شرایط سخت برای تأمین معاش خانواده‌اش به دریا برود.از این رو، انتظار می‌رود موضوع حضور شناورهای متخلف احتمالی در آب‌های هرمزگان با جدیت بررسی شود. دستگاه‌های متولی در استان هرمزگان و همچنین مسئولان مرتبط در استان بوشهر می‌توانند با همکاری یکدیگر، مسیر شناسایی شناورها، محل فعالیت، نوع ادوات و نحوه صید آنها را بررسی کنند.اگر تخلفی وجود دارد، برخورد باید قاطع و بدون ملاحظه باشد؛ و اگر تخلفی اثبات نمی‌شود، نتیجه بررسی نیز باید برای رفع نگرانی جامعه صیادی هرمزگان اعلام شود.
دریا را برای صیاد نگه داریم
جامعه صیادی هرمزگان امروز بیش از هر چیز به حمایت عملی نیاز دارد؛ نه وعده‌های تکراری.تأمین ادوات صیادی با قیمت مناسب از طریق تعاونی‌ها، حمایت از فروش مستقیم صید، واگذاری بازارهای ماهی به تعاونی‌های صیادی، تعیین و اعلام سود منطقی در زنجیره توزیع، نظارت بر قیمت نهایی آبزیان و برخورد جدی با صید غیرمجاز، مجموعه اقداماتی است که می‌تواند بخشی از مشکلات این جامعه را کاهش دهد. دریا سرمایه مشترک همه ماست، اما صیادان بومی بیش از دیگران با آن زندگی می‌کنند و هزینه‌هایش را می‌پردازند.
نباید صیادی که صبح راهی دریا می‌شود، همزمان نگران گرانی ادوات، ارزانی محصول خود، قدرت واسطه‌ها و احتمال تخریب ذخایر دریایی باشد.صیاد باید از دریا نان بخورد، نه اینکه از دریا فقط هزینه و رنج نصیبش شود.موضوع دیگر گلایه برخی از صیادان از ناکافی بودن میزان سوخت شان می باشد که این موضوع نیاز به بررسی دارد. همچنین کسانی که بات راکتورهای شان اقدام به بردن قایق های صیادی به دریا وخارج کردن این قایق ها از دریا می کنند که از آسیب های جسمی ،دیسک کمر وگردن به صیادان جلوگیری می شود ،هم می گویند نیاز به سوخت برای تراکتورهای شان دارند.