دریانیوز// در هرمزگان، آغاز هر سال تحصیلی برای بسیاری از خانوادهها نه با شوق بازگشت فرزندان به مدرسه، بلکه با نگرانی، بلاتکلیفی و پرسشهای بیپاسخ همراه است؛ پرسشهایی درباره ظرفیت مدارس، کمبود معلم، کیفیت آموزش و آینده دانشآموزانی که قرار است در همین کلاسها مسیر زندگی خود را بسازند. کمبود مدرسه و معلم در هرمزگان دیگر یک مسئله مقطعی یا مربوط به چند منطقه خاص نیست. این مشکل، سالهاست در شهرها و روستاهای استان تکرار میشود؛ با این تفاوت که هر سال گستردهتر و پیچیدهتر میشود. خانوادهها برای ثبتنام فرزندان خود با صفهای طولانی، ظرفیتهای تکمیلشده، محدودهبندیهای سختگیرانه و گاه پاسخهای متناقض روبهرو هستند.
نتیجه چنین وضعیتی، شکلگیری نوعی دانشآموزگزینی در مدارس دولتی و غیردولتی است؛ روندی که در آن برخی مدارس بهدنبال جذب دانشآموزان ممتازتر هستند و دانشآموزانی که به حمایت آموزشی بیشتری نیاز دارند، با دشواری بیشتری برای ثبتنام مواجه میشوند. این وضعیت، عدالت آموزشی را بهشدت تهدید میکند. مدرسه دولتی باید پناهگاه آموزش عمومی و برابر باشد، نه جایی که خانوادهها برای ورود فرزندشان مجبور به رقابت، واسطهگری یا ارائه کارنامهای درخشان باشند. هر سال آموزش و پرورش اعلام میکند «مدرسهای بدون معلم نداریم»؛ اما واقعیت کلاسهای درس، روایت دیگری دارد. کلاسهایی که هفتهها با کمبود دبیر اداره میشوند، درسهایی که به شکل فشرده یا توسط نیروهای غیرمتخصص ارائه میشوند و دانشآموزانی که از ابتدای سال تحصیلی، بخشی از آموزش خود را از دست میدهند، نشان میدهد با اعلام آماری نمیتوان مسئله را حل کرد. پاک کردن صورت مسئله، کمبود معلم را از بین نمیبرد؛ فقط زمان آشکار شدن پیامدهای آن را به تعویق میاندازد. افزایش شمار بازماندگان از تحصیل نیز زنگ خطری جدی است.
فقر، فاصله روستاها، نبود سرویس مناسب، مشکلات خانوادگی، کمبود مدرسه و ضعف دسترسی به آموزش باکیفیت، هر سال گروه بیشتری از کودکان و نوجوانان هرمزگانی را از کلاس درس دور میکند. نمیتوان این روند را تنها با آمار ثبتنام یا برگزاری مراسم آغاز سال تحصیلی پنهان کرد. در مدارس غیردولتی نیز نظارت باید از سطح شهریه و تابلو فراتر برود. حقوق و مزایای معلمان و دبیران برخی مدارس حتی به اندازه حداقلهای قانون کار نیست. معلمی که امنیت شغلی، دستمزد عادلانه و آرامش ذهنی ندارد، چگونه میتواند کیفیت آموزشی مطلوبی ارائه دهد؟هرمزگان به برنامهای شفاف در حوزه آموزشی، آمار واقعی، جذب نیروی ماندگار، ساخت مدرسه در مناطق محروم، حمایت از معلمان و نظارت جدی بر مدارس غیردولتی نیاز دارد. کیفیت آموزشی با بخشنامه افزایش نمییابد؛ با معلم کافی، کلاس استاندارد و نظارت بیتعارف ساخته میشود. اگر واقعیت ها انکار شود، دانشآموزان هرمزگانی همچنان هزینه این کمکاری را از آینده خود خواهند پرداخت. کیفیت آموزشی بایستی در استان ارتقاء یابد. مدیرکل آموزش و پرورش اعلام کرده که بایستی در ۱۵۰۰کلاس درس در سطح استان کولر نصب شودکه انتظار می رود صنایع و خیرین و اتاق بازرگانی در این حوزه مشارکت داشته باشند. عدالت آموزشی را بایستی در سطح استان ،دانش آموزان و والدین لمس کنند.