دریانیوز//جمهوری اسلامی ایران هیچ وقت به دنبال کشورگشایی یا جنگ با همسایگان نبوده است. در طول تاریخ اگر نگاه کنیم میبینیم که ایران در موقعیت مظلوم واقع شدن قرار گرفته و تنها برای دفاع از خود وارد میدان شده است. در جنگ هشت ساله تحمیلی هم این موضوع کاملا مشخص بود. در ۳۱ شهریور ۵۹ رژیم بعث عراق با کمک آمریکا و کشورهای اروپایی جنگ را شروع کرد. در آن زمان مردم ایران مشغول زندگی بودند و ما هیچ جنگی را شروع نکردیم.رژیم بعث تمام تعهدات و قراردادهای پیش از انقلاب را پاره کرد و سرزمین ما را اشغال نمود. اگر ما در آن زمان دست در دست هم میدادیم و جنگ نمیکردیم، در واقع زیر بار زور میرفتیم و با سازش، ذلت را برای خودمان میخریدیم.
اما ما جنگیدیم و مقاومت کردیم تا دشمن را از خاکمان بیرون برانیم. پس از اینکه اقتدار خود را بازیافتیم، به سمت صلح رفتیم. در آن مرحله دشمن تمام شمشیرهای خود را به روی ما گذاشت اما ما از موضع قدرت عمل کردیم.در نهایت دشمن مجبور شد قرارداد الجزایر را بپذیرد و صدام جلوی تلویزیون آمد و آن را پاره کرد. در آن زمان دنیا فهمید که متجاوز اصلی صدام است و ایران اسلامی در موضع مظلوم و مقتدر قرار دارد.
حوادث اخیر در جنگ دوازده روزه و چهل روزه هم دقیقا همان روند را تکرار کرده است. دشمن به ما حمله کرده است اما این فقط یک کشور نیست؛ بلکه آمریکا و رژیم صهیونیستی با حمایت تمام کشورهای زورمند عالم پیش آمدهاند.
کشورهای عربی که سرانشان وابسته به آمریکا است، تمام امکانات، تجهیزات، زمین و دریا را در اختیار دشمن قرار دادند. حتی ناتو هم اعلام کرد که اگر ما نبودیم آمریکا موفق نمیشد این جنایتها را انجام دهد.وقتی جنگ شروع شد و دانشمندان و فرماندهان ما به شهادت رسیدند و خسارتهای زیادی دیدیم، آیا باید تسلیم میشدیم؟ صلحی که با عزت و شرافت نباشد، از نظر ما عین ذلت و خیانت به ملت است.
ما مقاومت کردیم و ضربات محکم را به دشمن وارد کردیم. ما گفتیم که آمادگی گفتگو داریم اما بر اساس شرایط خودمان و با حفظ کرامت ملی. ما فقط میخواهیم که شرایط ما برای صلح رعایت شود.در جنگ چهل روزه هم جنایتها در میناب و لامرد ادامه داشت و از همه مهمتر شهادت رهبر شهید ما رخ داد. دشمن فکر میکرد با هدف قرار دادن فرماندهان، ما تسلیم میشویم و دست آنها را بالا میبرد.اما ما هم به آمریکا و رژیم صهیونیستی و هم به کسانی که پایگاه خود را در اختیار دشمن گذاشتند، ضربه محکم زدیم.
ما به آنها فهماندیم که صلحطلب هستیم اما هرگز زیر بار زور نمیرویم.تسلیم شدن در برابر دشمن به معنای بیعزتی است و ما هرگز چنین چیزی را نمیپذیریم. پس از آنکه ضربات محکم به پیکره دشمن وارد شد، آنها شروع به فرستادن قاصد برای صلح کردند.کشورهای متعددی میانجیگری کردند اما ایران تا هفته اول اجازه صحبت از صلح را نداد. ما ابتدا باید از خودمان دفاع میکردیم و حقمان را باز مییافتیم تا بتوانیم با اقتدار بنشینیم.امروز دنیا ایران را به عنوان یک ابرقدرت میشناسد. جایگاه ما در نظم نوین جهانی تثبیت شده است و این نتیجه همان مقاومت و ایستادگی ما در برابر تمام قدرتهای جهانی بوده است.اگر ما مستقیما بعد از جنگ وارد مذاکره میشدیم، در واقع شکست خورده بودیم. اما چون جنگیدیم، حقانیت ما برای تمام دنیا روشن شد و اکنون با قدرت به میز مذاکره نگاه میکنیم. ما اهل جنگ نیستیم اما برای صلح کردن باید بجنگیم تا عزتمند باقی بمانیم. اگر کسی میخواهد صلح کند، باید شرایط ما را بپذیرد؛ زیرا ما اهل ساده نشستن در برابر ظلم نیستیم.