دریانیوز//بیش از دو دهه از سکونت اهالی طلائیه وبخصوص فاز ۲ طلائیه بندرعباس میگذرد، اما هنوز خبری از مدرسه و بسیاری از فضاهای آموزشی، ورزشی و تفریحی پیشبینیشده در شهرک طلائیه فاز۲ نیست؛ مطالبهای که حالا دیگر از مرز گلایه گذشته و به یک پرسش جدی درباره عدالت شهری تبدیل شده است.در فاز ۲ طلائیه، زندگی سالهاست جریان دارد؛ خانوادهها خانه ساختهاند، کودکان و نوجوانان قد کشیدهاند و نسل تازهای در این شهرک متولد و بزرگ شده است. با این حال، یکی از ابتداییترین نیازهای هر محله مسکونی، یعنی مدرسه، هنوز در این محدوده وجود ندارد و پیگیری های چندین ساله اهالی نیز اثرگذار نبوده است.
اجرا زمانی قابل تأملتر میشود که بدانیم در نقشهها و کروکیهای موجود، برای این محدوده کاربریهای آموزشی پیشبینی شده است؛ زمینهایی که قرار بوده بخشی از نیازهای آموزشی ساکنان را پاسخ دهند، اما با گذشت بیش از دو دهه از سکونت مردم، همچنان به مدرسه تبدیل نشدهاند. نتیجه روشن است؛ دانشآموزان این شهرک برای رفتن به مدرسه باید راهی مناطق دیگر شوند. برای خانوادهای که هر روز با دغدغه رفتوآمد، ترافیک، هزینه و مهمتر از همه امنیت فرزند خود روبهروست، نبود مدرسه در محل سکونت مسئلهای کوچک نیست.اما قصه فقط به مدرسه ختم نمیشود.
بررسی کروکیها و فضاهای پیشبینیشده در محدوده طلائیه نشان میدهد که برخی زمینها با کاربری فضای سبز نیز مشخص شدهاند؛ از جمله فضاهایی در کوچههای طلائیه ۹/۱ و طلائیه ۹/۲ که بنا بر گفته ساکنان، هنوز به فضای سبز واقعی و قابل استفاده تبدیل نشدهاند.پارک و فضای سبز برای یک شهرک، تزئینات شهری نیست؛ بخشی از زیرساخت زندگی سالم شهری است.
کودکی که مدرسهای در محله ندارد و پارکی مناسب برای بازی و اوقات فراغت هم در اختیارش نیست، عملاً باید برای ابتداییترین حقوق شهری خود به محلههای دیگر سفر کند.از سوی دیگر، برخی ساکنان از وجود کاربری ورزشی پیشبینیشده در شهرک نیز سخن میگویند؛ زمینی که اگر چنین کاربریای برای آن در نظر گرفته شده باشد، پرسش این است که چرا هنوز به فضای ورزشی قابل استفاده برای کودکان و نوجوانان تبدیل نشده است؟مسئله در اینجا فقط ساخت یک مدرسه، پارک یا زمین ورزشی نیست؛ مسئله، حق برخورداری برابر از امکانات شهری است.
وقتی خانوادهای بیش از ۲۰ سال در یک محدوده سکونت دارد، طبیعی است که انتظار داشته باشد متناسب با رشد جمعیت و نیازهای محله، زیرساختهای آموزشی، ورزشی و تفریحی نیز توسعه پیدا کند. کودکان طلائیه نباید برای تحصیل، ورزش و بازی، شهرک محل زندگی خود را ترک کنند.اکنون مطالبه اصلی اهالی از دستگاههای متولی روشن است: زمینهای آموزشی تعیینتکلیف و به مدرسه تبدیل شوند، فضاهای سبز پیشبینیشده احداث و تجهیز شوند و کاربریهای ورزشی نیز، در صورت تأیید اسناد و طرحهای شهری، از روی کاغذ به واقعیت تبدیل شوند.طلائیه فقط مجموعهای از ساختمانها نیست؛ محل زندگی خانوادههایی است که حق دارند فرزندانشان در محله خودشان درس بخوانند، بازی کنند، ورزش کنند و کودکی کنند.اکنون نوبت متولیان است که به یک پرسش ساده اما مهم پاسخ دهند:سهم کودکان و نوجوانان فاز ۲ طلائیه از عدالت آموزشی، ورزشی و تفریحی، چه زمانی به آنها خواهد رسید؟