دریانیوز//در بسیاری از خیابانهای بندرعباس و جادههای هرمزگان، آنچه به نام «سرعتگیر» و «سرعتکاه» ساخته شده، بیش از آنکه ابزار کنترل ترافیک باشد، به تلهای برای خودروها و جیب مردم تبدیل شده است. قرار بود این موانع، ضامن ایمنی عابران و کاهشدهنده سرعت در نقاط حادثهخیز باشند، اما در عمل، بخشی از آنها به دلیل غیراستاندارد بودن، همسطح نبودن با اصول فنی، نداشتن رنگآمیزی هشداردهنده، فقدان تابلو و چراغ چشمکزن، خود به عامل خسارت و حتی خطر بدل شدهاند.
در بلوار شهید رجایی بندرعباس، در چندین نقطه از جمله مسیر غرب به شرق، قبل از میدان منتهی به دوراهی ایسینی، قبل از پمپ بنزین نارگیل، روبهروی فرهنگسرای طوبی و دهها نقطه دیگر در سطح شهر، رانندگان هر روز با همین واقعیت آزاردهنده روبهرو هستند؛ سرعتگیرهایی که گاه با آسفالت روی آسفالت ساخته شدهاند، همرنگ سطح خیاباناند و برخی مواج شده اند(قبل از پمپ بنزین نارگیل) و آنقدر بیعلامت و بیهشدارند که راننده تا لحظه برخورد، متوجه وجود آنها نمیشود.
نتیجه روشن است: پرش ناگهانی خودرو، ضربه شدید به جلوبندی، آسیب به کمکفنر، لاستیک، رینگ، سیستم تعلیق و در مواردی از دست رفتن کنترل خودرو وتصادف و…. .مشکل فقط به این نوع سازههای آسفالتی ختم نمیشود. برخی از سرعتگیرهای پلاستیکی نیز یا شکستهاند، یا بخشی از آنها کنده شده، یا پیچ و اتصالاتشان بیرون زده و خود به مانعی خطرناکتر تبدیل شدهاند. این یعنی حتی همان تجهیزاتی که با هدف نظمبخشی نصب شدهاند، به دلیل بیتوجهی در نگهداری، امروز به بخشی از بینظمی و خسارت در معابر بدل شدهاند.
سؤال اینجاست: کدام نهاد مسئول، پس از نصب این سرعتگیرها، نظارتی بر کیفیت، دوام و ایمنی آنها دارد؟واقعیت این است که خسارت ناشی از این بیتدبیریها فقط یک ناراحتی ساده برای رانندگان نیست. روزانه صدها میلیون تومان هزینه مستقیم و غیرمستقیم به مردم تحمیل میشود؛ از تعمیر جلوبندی و تعویض قطعات گرفته تا تنظیم فرمان، لاستیک، دیسک و صفحه و سایر هزینههایی که در این وضعیت اقتصادی، برای بسیاری از خانوادهها واقعاً کمرشکن است.
رانندهای که با هزار زحمت خودروی خود را سر پا نگه داشته، چرا باید تاوان سرعتگیر غیراستاندارد، منهولهای بالاتر یا پایینتر از سطح خیابان و چالههایی را بدهد که در معابر اصلی و فرعی رها شدهاند؟بدتر آنکه این خسارتها فقط به تعمیرگاه ختم نمیشود؛ تعمیرگاههایی که برخی از آنها نیز بدون ضابطه، هر نرخی را مطالبه میکنند و بازار لوازم یدکیای که قیمتهایش سر به فلک کشیده است و گاهی اجناس قلابی و گران به راحتی عرضه می شود. یعنی یک ضعف آشکار در مدیریت و نگهداری معابر، زنجیرهای از فشار اقتصادی را به مردم تحمیل میکند؛ از خیابان تا تعمیرگاه و از چاله تا قطعهفروشی.
هیچکس مخالف اصل ایجاد سرعتگیر در نقاط ضروری نیست. بحث بر سر ضرورت رعایت استاندارد، نصب علائم هشداردهنده، رنگآمیزی واضح، استفاده از چراغ چشمکزن، جانمایی اصولی و نگهداری مستمر است. خیابان وجاده محل آزمون و خطا نیست. معبر شهری وجاده ای نباید به میدان خسارت روزانه برای خودروها تبدیل شود. اگر قرار است ایمنی تأمین شود، این ایمنی باید هم برای عابر باشد و هم برای راننده.
ساخت موانع غیراستاندارد، رها کردن منهولهای ناهمسطح و بیتفاوتی نسبت به چالههای معابر، اسمش مدیریت ترافیک نیست؛ تحمیل هزینه به مردمی است که همین حالا هم زیر بار گرانی خم شدهاند.وقت آن رسیده که شهرداریها، دستگاههای متولی راه و شورای ترافیک، به جای تکثیر موانع بیضابطه، پاسخگوی خسارتهایی باشند که هر روز به خودروها و اعصاب مردم وارد میشود. شهر ایمن، با سرعتگیر غیراستاندارد ساخته نمیشود.