دریانیوز//مدرسه، فقط یک ساختمان با چند کلاس و نیمکت نیست؛ برای بسیاری از کودکان، مدرسه تنها پنجرهای است که از دل فقر و محرومیت به سوی آینده باز میشود. حالا اما هرمزگان در شرایطی قرار گرفته که هم نگرانیهای امنیتی خانوادهها و هم مشکلات اقتصادی، سایه سنگینی بر سر دانشآموزان انداخته است.با توجه به شرایط جنگی و نگرانی والدین از امنیت فرزندانشان، اعلام شده است که مدارس هرمزگان از شنبه آینده به مدت دو هفته به صورت مجازی فعالیت خواهند کرد. تصمیمی که در شرایط خاص موجود، قابل درک است؛ خانوادهای که خاطره تلخ حمله موشکی به مدرسه شجره طیبه میناب و شهادت و مجروح شدن دانشآموزان را در ذهن دارد، طبیعی است که هنگام فرستادن فرزندش به مدرسه نگران باشد.این نگرانی زمانی بیشتر میشود که حملات اخیر به نقاطی در هرمزگان از جمله مراسم عروسی در کوهستک میناب، خانه هایی در قشم و محله تپه اللهاکبر بندرعباس و شهادت و مجروحیت دهها نفر، خاطره ناامنی را برای مردم زنده نگه داشته است.
برای پدر و مادری که فرزندش را صبح راهی مدرسه میکند، امنیت جانی نخستین و بدیهیترین مطالبه است.اما در کنار دغدغه امنیت، یک نگرانی خاموش دیگر نیز وجود دارد؛ نگرانی از جا ماندن کودکان فقیر از قطار تحصیل.آموزش مجازی، اگرچه در چنین شرایطی میتواند راهی برای استمرار آموزش باشد، اما برای همه خانوادهها به یک اندازه قابل دسترس نیست. خانوادهای که در تأمین هزینههای ابتدایی زندگی مانده است، ممکن است برای تهیه گوشی مناسب، اینترنت و امکانات لازم برای آموزش مجازی نیز با مشکل مواجه باشد. شرایط اینترنت هم در همه مناطق پایدار نیست. اینجاست که بحران امنیتی میتواند ناخواسته به بحران آموزشی برای بخشی از دانشآموزان تبدیل شود.هرمزگان سالهاست با مشکلاتی مانند فقر، بیکاری، محرومیت و هزینههای سنگین زندگی دست و پنجه نرم میکند. در چنین شرایطی، آغاز سال تحصیلی برای برخی خانوادهها نه با شوق خرید لوازم مدرسه، بلکه با یک حساب و کتاب سخت همراه است؛ کیف، کفش، لباس مدرسه، دفتر، مداد و خودکار را چگونه تهیه کنیم؟ کمک های اجباری مدارس را از کجا بیاورند؟این مسئله برای خانوادههای چندفرزندی دشوارتر است. وقتی یک خانواده باید برای سه، چهار یا حتی تعداد بیشتری دانشآموز وسایل مدرسه تهیه کند، هزینهای که شاید برای یک خانواده معمولی قابل مدیریت باشد، برای یک خانواده کمدرآمد به مانعی جدی تبدیل میشود.نباید اجازه دهیم فقر، کودکی را از مدرسه دور کند.
ممکن است یک دانشآموز به دلیل نداشتن کفش یا کیف مناسب، از حضور در کلاس خجالت بکشد؛ ممکن است دانشآموز دیگری به دلیل نداشتن ابزار لازم برای آموزش مجازی، از درس عقب بماند و دیگری به دلیل فشار اقتصادی خانواده، اساساً از ادامه تحصیل بازبماند. هر کدام از این اتفاقها شاید در ظاهر کوچک باشد، اما میتواند مسیر زندگی یک کودک را تغییر دهد.اینجا مسئولیت اجتماعی صنایع و بنگاههای اقتصادی هرمزگان اهمیت پیدا میکند. استانی که بخش قابل توجهی از ظرفیت اقتصادی آن از صنایع بزرگ، معادن، بنادر و بنگاههای اقتصادی شکل گرفته است، نباید در روزهای دشوار مردم، تنها به تولید و اشتغال بیندیشد. مسئولیت اجتماعی زمانی معنا پیدا میکند که اثر آن را در زندگی مردم ببینیم.امروز یکی از فوریترین عرصههای این مسئولیت، حمایت از دانشآموزان نیازمند است.صنایع بزرگ میتوانند با همکاری آموزش و پرورش، نهادهای حمایتی، خیران و تشکلهای مردمی، فهرست دانشآموزان نیازمند را شناسایی و برای آنان بستههای کامل تحصیلی، کیف، کفش، لباس، نوشتافزار و در صورت نیاز تجهیزات و اینترنت مورد نیاز آموزش مجازی را فراهم کنند. خانوادههای چندفرزندی نیز باید در اولویت این حمایت قرار گیرند.
این حمایت صدقه نیست؛ سرمایهگذاری برای آینده هرمزگان است.هر دانشآموزی که امروز به دلیل فقر از تحصیل بازبماند، فردا یک فرصت از دسترفته برای جامعه خواهد بود. در مقابل، هر کودکی که با حمایت به تحصیل ادامه دهد، میتواند فردا بخشی از سرمایه انسانی همین استان باشد؛ استانی که برای اداره بنادر، صنایع، معادن، بیمارستانها و مراکز علمی خود به نیروی انسانی توانمند نیاز دارد.شرایط جنگی ممکن است مدارس را برای مدتی به فضای مجازی ببرد، اما نباید اجازه دهیم فقر، دانشآموزان را برای همیشه از مدرسه دور کند.اکنون زمان آن است که صنایع هرمزگان، اتاق بازرگانی، خیران، نهادهای حمایتی و دستگاههای مسئول دست به دست هم دهند و نگذارند هیچ دانشآموزی فقط به دلیل ناتوانی مالی خانواده، از تحصیل عقب بماند.امنیت دانشآموزان امروز یک ضرورت است و حفظ فرصت تحصیل آنان، مسئولیتی برای فردا.