Site icon روزنامه دریا

حماسه خلیج ‌فارس

دریانیوز//در جنوب صبور و قهرمان، آنجا که نبض ایران با تپش‌های خلیج فارس تنظیم می‌شود، ۳۸ شب است که خواب بر چشمان متجاوز حرام شده است. بندرعباس، این شهر آفتاب و دریا، در جریان تجاوز اخیر رژیم کودک‌کش و آمریکا، نه تنها خم به ابرو نیاورد، بلکه به کانون جوشان غیرت و نماد پیوند ناگسستنی ملت با آرمان‌هایش تبدیل شد.در این ۳۸ شبِ سرنوشت‌ساز، محلات مختلف بندرعباس از «نایبند» و « شهرک توحید» گرفته تا «گلشهر» و «بلوار ساحلی»، شاهد تجمعاتی بود که شکوه آن چشم هر ناظری را خیره می‌کرد. مردم نجیب و شجاع هرمزگان، از پیر و جوان گرفته تا زنان غیوری که با پوشش سنتی و پرچم سه رنگ ایران در میدان حاضر بودند، نشان دادند که شعله مقاومت در این خطه هرگز خاموش‌شدنی نیست.

خیابان‌های شهر به جای وحشت از بمباران، آکنده از طنین شعارهایی بود که اقتدار ملی را به رخ جهانیان می‌کشید.یکی از جلوه‌های بی‌نظیر این شب‌ها در بندرعباس، رژه‌های خودرویی باشکوهی بود که در شریان‌های اصلی شهر به راه افتاد. تعداد زیادی خودرو و موتورسیکلت، مزین به تصاویر شهدای مقاومت و پرچم‌های ایران، با چراغ‌های روشن و بوق‌های ممتد، چنان همهمه‌ای از حیات و ایستادگی راه انداختند که صدای انفجارهای دوردست در برابر آن رنگ می‌باخت. این رژه‌ها، پیام روشنِ «ما هستیم» را از کناره‌های خلیج فارس به سراسر جهان مخابره کرد.اما در میانه این حماسه، بغضی مقدس در گلوهای مردم بندرعباس و میناب سنگینی می‌کند؛ بغضی برای فرشتگان کوچکی که در جنایت وحشیانه رژیم کودک‌کش و آمریکا جنایتکار در «مدرسه شجره طیبه میناب» پر کشیدند.

خون پاک آن دانش‌آموزان معصوم که در نیمکت‌های درس هدف کینه دشمن قرار گرفتند، به سوختِ موتور محرک این تجمعات تبدیل شده است. مردم با یاد آن لاله های پرپر، در هر تجمع فریاد می‌زنند که انتقام این معصومیتِ به خاک و خون کشیده شده، تنها با استقامت و پیروزی نهایی محقق خواهد شد.در اوج این شب‌های آتش و خون، بیعت مردم بندرعباس با رهبر جدید انقلاب، حضرت آیت‌الله مجتبی خامنه‌ای، جلوه‌ای از بصیرت مثال‌زدنی مرزنشینان بود. در حالی که بمباران‌های دشمن با هدف ایجاد تزلزل در اراده ملت انجام می‌شود، مردم در محلات مختلف بندرعباس گرد هم آمدند تا بگویند در مسیر ولایت و در حمایت از نیروهای مسلح مقتدر ایران، ذره‌ای تردید به خود راه نمی‌دهند. این بیعت، زیر باران آتش، امضای محکمی بود بر این واقعیت که سکان این کشتی در دستان مقتدری است که ملت به او ایمان دارند.

Exit mobile version