دریانیوز//گاهی آدم دلش میخواهد جایی باشد که بتواند بیهیچ توضیحی، چند دقیقهای آرام بگیرد؛ جایی که کسی از او نپرسد چه دارد، از کجا آمده و چقدر توان دارد. فقط بنشیند، نفس بکشد و دلش را به پنجرهای رو به آسمان بسپارد.حرم مطهر امامزادگان در شهرهای مختلف کشور، از همین جنس خانههاست؛ خانههایی که قرنهاست مأمن ارادتمندان خاندان عصمت و طهارت(ع) بودهاند. مردم میآیند، بعضی با نذر و نیاز، بعضی با اشک، بعضی با دعای خیر برای فرزند و خانواده و بعضی فقط برای اینکه ساعتی از هیاهوی زندگی فاصله بگیرند. در استان هرمزگان نیز این خانههای نورانی، بخشی از هویت معنوی مردماند. در بندرعباس، حرمهای مطهر امامزادگانی چون سیدمظفر(ع)، شاهمحمدتقی(ع) و سیدکامل(ع) تنها بناهایی مذهبی نیستند؛ بخشی از خاطره جمعی شهر و پناهگاه دلهای بسیاری از مردماند.در این حرمها، مناسبتهای مذهبی، برنامههای فرهنگی، ملی و اجتماعی برگزار میشود؛ اما شاید امروز بیش از همیشه لازم باشد به این پرسش فکر کنیم که چگونه میتوان این مراکز را به خانه فرهنگی همه مردم تبدیل کرد؟نسل امروز با دیروز تفاوت دارد.
کودک، نوجوان، جوان، خانواده، سالمند، دانشجو، کارگر، هنرمند و حتی کسی که شاید فاصله بیشتری با فضای رسمی مذهبی دارد، هرکدام زبان و نیاز فرهنگی خود را دارند. اگر قرار است حرم امامزادگان همچنان پناه دلها باقی بماند، باید برای همه این دلها حرفی، برنامهای و فضایی داشته باشد.میتوان در کنار مراسم مذهبی، برای کودکان برنامههای قصهگویی و آموزش مفاهیم اخلاقی برگزار کرد؛ برای نوجوانان، گفتوگوهای صمیمی و برنامههای هنری و هویتی داشت؛ برای جوانان، نشستهای آزاد درباره مسائل اجتماعی و سبک زندگی برگزار کرد و برای خانوادهها، برنامههایی که شادی، معنویت و آرامش را در کنار هم قرار دهد.فرهنگ، فقط سخنرانی نیست. گاهی یک نمایش خوب، یک کتاب، یک سرود، یک برنامه هنری، یک کار خیر یا حتی گفتوگویی صمیمانه میتواند دل یک جوان را با یک مکان مقدس پیوند بزند.حرم امامزادگان اگر درِ خانهای برای همه مردم باشد، باید صدای همه نسلها را بشنود و برای همه آنها جایی داشته باشد.
چه زیباست که کودک امروز، خاطره نخستین شادیاش را از حرم داشته باشد؛ نوجوان، پاسخ پرسشهایش را آنجا پیدا کند؛ جوان، احساس کند اینجا او را میفهمند و پیرمرد و پیرزن، آرامش سالهای عمرشان را در سایه همین گنبدها جستوجو کنند.شاید راز ماندگاری امامزادگان همین باشد؛ آدمها به این خانهها میآیند تا چیزی از جنس امید با خود ببرند.بیاییم حرمهای مطهر امامزادگان را فقط محل برگزاری مناسبتها نبینیم؛ آنها میتوانند پناهگاه فرهنگی، معنوی و اجتماعی شهر باشند؛ خانههایی گرم برای همه، بدون مرزبندی میان نسلها و اقشار. رهبر شهیدمان تاکید داشتند که بقاع متبرکه بایستی به قطب فرهنگی تبدیل شود وبایستی این فرمایش را در استان تحقق بخشید.
و چه زیباست اگر در پایان هر برنامه، هرکس که از حرم بیرون میآید، احساس کند چیزی در دلش روشنتر شده است؛ حتی اگر فقط یک امید کوچک.چرا که گاهی، برای ادامه دادن زندگی، همین یک چراغ کوچک کافی است.