دریانیوز//عشق یعنی دوست داشتن عمیق، آگاهانه و صادقانه و یا احساسی که در آن فرد یا چیزی که برای انسان ارزشمند شده و آرامش، شادی، رشد و کرامت آن اهمیت پیدا می نماید. عشق مجموعهای از احساس، اندیشه، انتخاب و رفتار مسئولانه است. عشق واقعی با احترام، وفاداری، درک متقابل، مهربانی، اعتماد و مسئولیت پذیری معنا مییابد و انسان را از خودمحوری دور می نماید. با این اوصاف افراد عاشق از خواسته ها خود چشم پوشی تا به خواسته های طرف مقابل جامعه عمل بپوشاند بنحوی که در دشواری ها کنار او مانده، خوبیهایش را دیده و برای آرامش و رشد واقعی او سهمی واقعی و قطعی داشته باشند.از منظر فردی عشق نیرویی است که انسان را به شناخت بهتر خویشتن و دیگری سوق میدهد. عشق سالم به افراد کمک می نماید احساسات خود را شناخته، نیاز هایش را بهدرستی بیان و با پذیرش تفاوتها، رابطه ای امن و پایدار بسازند. در چنین رابطهای انسان میتواند بدون ترس از قضاوت یا طرد شدن خود واقعی را نشان داده و در کنار دیگری احساس امنیت، آرامش و ارزشمندی نماید. عشق واقعی در کنار پذیرفتن بی قید و شرط همه رفتارها، تکریم و احترام به شخصیت و جایگاه آنها می باشد.
عشق سالم و ناب دارای پذیرش و مرز بندی است یعنی اینکه افراد با ساری و جاری شدن عشق با صفات بارز گذشت، مسئولیت، صمیمیت ، استقلال فردی خود را ایجاد و حفظ مینمایند. عشق در زبان ساده یعنی همراهی ، همدلی و همکاری در روزهای آسان و دشوار دست دیگری را رها نکردن و با حضور خود به او در شرایط رنج و سختی ها اطمینان دادن و گذر از آن است. عشق یعنی دیدن زیباییها و توانمندی های منحصر به فرد انسانی و اخلاقی که دیگران آنها را نمی بینند و یا اگر آن را ببینند نادیده و کم ارزش می پندارند. عشق واقعی یعنی مهربانی بی توقع ، فهمیدن و درک کردن نا گفتهها از روی یک نگاه، شنیدن سکوت و زنده نگه داشتن امید در روزهای تاریک که خود هنری بس عظیم و بزرگ در همراهی است . عشق تفسیر عینی و بزرگ «ما» شدن است بدین معنا که منزلت ، هویت و شخصیت فردی از میان برود. از منظر اجتماعی نیز عشق نیرویی انسانی و تمدن ساز است که روابط میان افراد و گروهها را استحکام میبخشد. عشق اجتماعی در قالب همدلی، نوع دوستی، همکاری، خدمت، فداکاری و احساس مسئولیت نسبت به خانواده، دوستان، همنوعان و جامعه آشکار می گردد.
جامعه ای که در آن محبت و اعتماد جریان داشته باشد قطعا در برابر بحرانها مقاوم است، زیرا مردم در دشواریها یکدیگر را تنها نگذاشته و برای کاهش رنج، حفظ کرامت انسانها و ساختن آیندهای بهتر مشارکت می نمایند. عشق اجتماعی میتواند درسهای بزرگی از کاهش تنهایی، خشونت، بیتفاوتی ، بی توجهی و گسست اجتماعی داشته باشد و موجب شکل گیری اعتماد عمومی، همبستگی و مسئولیت پذیری جمعی را فراهم سازد.عشق در زندگی امروز به انسان امنیت، آرامش، امید و انگیزه داده و او را در برابر فشارهای روانی و دشواریهای روزمره مقاوم می سازد. عشق میتواند احساس امنیت، رضایت از زندگی و اعتماد به نفس را افزایش داده و انسان را به یادگیری، اصلاح رفتارها، تلاش برای ارتقا رشد فردی تشویق نماید. با این حال بهره گیری و بهره مندی از این آثار زمانی محقق می گردد که عشق بر پایه شناخت، صداقت و سلامت روانی شکل گرفته باشد و از فرسودگی عاطفی و آسیب روانی جلوگیری نماید.برای اینکه عشق به خوب بودن نهادینه شود خودشناسی، گفتگوی مؤثر، گوش دادن فعال، همدلی، کنترل خشم، احترام به حد و مرزها، قدردانی، وفا داری و توانایی حل تعارض امری ضروری و الزامی است. انسان عاشق فردی است که خطای خود را پذیرفته، عذرخواهی نموده و برای جبران آن تلاش مضاعف می نماید. در نهایت می توان عشق یعنی مهربانی آگاهانه، همراهی مسئولانه و خواستن بهتر شدن زندگی برای خود و دیگری است. در حقیقت عشق نیروی جاودان و ماندگاری است که به زندگی معنا بخشیده و جهان را برای زیستن انسانی ،اخلاقی و اجتماعی بهتر محقق و میسر می سازد.