دریانیوز//استانی که چرخ اقتصاد کشور را می‌چرخاند، چرا هنوز دانش‌آموزانش برای داشتن کیف و کفش و خانواده‌هایش برای تعمیر سقف خانه‌هایشان چشم‌انتظار کمک دیگران هستند؟ هرمزگان، سرزمین دریا و تجارت، بندر و صنعت، نفت و گاز، فولاد و آلومینیوم و گنجینه‌ای از ظرفیت‌های اقتصادی کشور است؛ استانی که بخش مهمی از بار اقتصاد ایران را بر دوش می‌کشد، اما در گوشه‌وکنار همین سرزمین ثروتمند، خانواده‌هایی زندگی می‌کنند که برای تأمین ابتدایی‌ترین نیازهای زندگی درمانده‌اند. این تناقض تلخ، زخمی است که سال‌ها بر پیکره هرمزگان مانده و هنوز التیام نیافته است.مردم هرمزگان مردمانی صبور، نجیب و فداکارند؛ مردمی که با وجود همه محرومیت‌ها، در سخت‌ترین شرایط پای کار کشور ایستاده‌اند و سهم خود را در تولید، تجارت، امنیت و اقتصاد ملی ادا کرده‌اند. اما پرسش اینجاست که سهم این مردم از این همه ظرفیت، ثروت و گردش مالی عظیم چیست؟ چرا استانی که میزبان صنایع بزرگ و بنگاه‌های اقتصادی متعدد است، همچنان با چالش‌های عمیق فقر، بیکاری و محرومیت دست‌وپنجه نرم می‌کند؟ تلخ‌تر از همه، آنجاست که سایه فقر به کلاس‌های درس و زندگی دانش‌آموزان رسیده است. کودکانی که باید با امید و انگیزه راهی مدرسه شوند، گاهی به دلیل نداشتن کیف، کفش، لباس مناسب، نوشت‌افزار و حتی تغذیه کافی، با دشواری‌های جدی روبه‌رو هستند. برای برخی خانواده‌ها، تهیه همین نیازهای به‌ظاهر ساده به آرزویی دست‌نیافتنی تبدیل شده است. چه تلخ است که در سرزمین صنایع بزرگ و ثروت‌های ملی، پدر و مادری نتوانند ابتدایی‌ترین ملزومات تحصیل فرزندشان را فراهم کنند.
این محرومیت‌ها تنها به نداشتن وسایل مدرسه ختم نمی‌شود؛ گاهی فشار فقر، احساس شرمندگی و تحقیر ناشی از ناتوانی خانواده در تأمین نیازهای فرزندان، سلامت روان دانش‌آموزان را نیز تهدید می‌کند. گزارش‌هایی از بروز ناامیدی شدید و حتی افکار و رفتارهای پرخطر مانند خودکشی در میان برخی دانش‌آموزان محروم، زنگ خطری جدی برای همه دستگاه‌های مسئول است. هیچ کودکی نباید به دلیل شرایط اقتصادی خانواده‌اش احساس بی‌ارزشی کند یا آینده خود را تیره ببیند. فقر نباید از کودکی، فرصت تحصیل، شادی و امید را بگیرد.در کنار این واقعیت تلخ، وضعیت مسکن برخی خانواده‌های محروم نیز نگران‌کننده است. خانه‌هایی که سال‌هاست به دلیل ناتوانی مالی ساکنانشان تعمیر نشده‌اند؛ سقف‌هایی که فرسوده شده، دیوارهایی که ترک برداشته و بناهایی که در برابر بارندگی‌های شدید، سیلاب و زلزله تاب‌آوری لازم را ندارند. برای خانواده‌ای که حتی در تأمین هزینه‌های روزمره زندگی درمانده است، بازسازی خانه و ایمن‌سازی محل سکونت به رؤیایی دور تبدیل شده است.این خانه‌ها صرفاً ساختمان‌های فرسوده نیستند؛ سرپناه خانواده‌هایی هستند که تمام دارایی‌شان به همان چند اتاق محدود می‌شود. اگر امروز برای مقاوم‌سازی و بازسازی آن‌ها چاره‌اندیشی نشود، فردا ممکن است یک بارندگی شدید یا حادثه طبیعی، خسارت‌های جبران‌ناپذیری به بار آورد. آیا باید منتظر وقوع حادثه بمانیم تا پس از آوار شدن سقف خانه‌ها، به فکر نجات ساکنان و جبران خسارت‌ها بیفتیم؟ اینجاست که مسئولیت دولت، نهادهای حمایتی، نهادهای انقلابی و به‌ویژه صنایع و بنگاه‌های اقتصادی استان بیش از گذشته اهمیت پیدا می‌کند. مسئولیت اجتماعی صنایع نباید به برگزاری چند مراسم، توزیع محدود بسته‌های حمایتی یا اقدامات تبلیغاتی خلاصه شود.
مسئولیت اجتماعی یعنی دیدن مردمی که در کنار همین صنایع زندگی می‌کنند؛ یعنی کمک به دانش‌آموزی که کفش مناسب ندارد، حمایت از خانواده‌ای که توان خرید لوازم‌التحریر فرزندش را ندارد، تأمین غذای دانش‌آموزان نیازمند و بازسازی خانه‌ای که هر لحظه ممکن است بر سر ساکنانش آوار شود.صنایع بزرگ هرمزگان باید بخشی از توان مالی و ظرفیت‌های خود را به‌صورت هدفمند، مستمر و شفاف برای کاهش فقر و محرومیت اختصاص دهند. نهادهای انقلابی و مجموعه‌های برخوردار نیز نباید از کنار این واقعیت‌ها بی‌تفاوت عبور کنند. دولت هم باید با شناسایی دقیق خانواده‌های نیازمند، تدوین برنامه‌ای جامع و تخصیص منابع پایدار، اجازه ندهد کودکان و خانواده‌های محروم قربانی نابرابری فرصت‌ها شوند.البته کمک‌های مقطعی و مناسبتی، هرچند ارزشمند، پاسخگوی عمق محرومیت نیست. هرمزگان به یک نهضت واقعی محرومیت‌زدایی نیاز دارد؛ نهضتی که در آن تأمین پوشاک و لوازم‌التحریر دانش‌آموزان، تغذیه مناسب کودکان، درمان، حمایت تحصیلی، ایجاد فرصت‌های شغلی برای خانواده‌های کم‌درآمد، تعمیر و بازسازی خانه‌های فرسوده و تأمین حداقل‌های زندگی در مناطق محروم، در اولویت قرار گیرد.باید سازوکاری مشخص برای شناسایی این خانواده‌ها ایجاد شود تا هیچ دانش‌آموز نیازمندی به دلیل نداشتن امکانات از تحصیل بازنماند و هیچ خانواده‌ای به دلیل فقر، در خانه‌ای ناایمن و فرسوده رها نشود.
همچنین حمایت‌های روانی و اجتماعی از دانش‌آموزانی که زیر فشار محرومیت و مشکلات خانوادگی قرار دارند، باید جدی گرفته شود.از منظر دینی و انسانی نیز خدمت به محرومان و گره‌گشایی از مشکلات مردم جایگاهی بلند دارد. نمی‌توان از عدالت، اخلاق، همدلی و مسئولیت‌پذیری سخن گفت، اما در برابر رنج خانواده‌ای که برای تأمین نان شب و کفش فرزندش درمانده است، سکوت کرد. کمک به محرومان صدقه‌ای برای نمایش توانگری نیست؛ ادای مسئولیتی انسانی و اجتماعی است.هرمزگان نباید فقط در روزهای افتتاح پروژه‌های بزرگ و اعلام آمار تولید و صادرات دیده شود. مردم این استان نیز باید از ثمره ظرفیت‌هایی که در سرزمینشان شکل گرفته، بهره‌مند شوند. توسعه زمانی معنا پیدا می‌کند که آثار آن در سفره مردم، امنیت شغلی خانواده‌ها، کلاس درس دانش‌آموزان و سقف خانه‌های محرومان نمایان شود.امروز وقت آن است که صنایع، دولت، نهادهای حمایتی و مجموعه‌های انقلابی از کنار محرومیت‌های هرمزگان عبور نکنند. نباید اجازه داد دانش‌آموزی به دلیل نداشتن کیف و کفش، از حضور در مدرسه احساس شرمندگی کند؛ نباید خانواده‌ای در خانه‌ای زندگی کند که هر بارندگی برایش نگرانی از فروریختن سقف به همراه داشته باشد.مردم هرمزگان در روزهای سخت وجنگ، بارها وفاداری و فداکاری خود را به کشور نشان داده‌اند؛ اکنون نوبت مسئولان و صاحبان ثروت و سرمایه است که وفاداری خود را به این مردم، نه در شعار، بلکه در عمل ثابت کنند.هرمزگان فقط سرزمین ثروت‌های ملی نیست؛ سرزمین مردمانی است که حق دارند از این ثروت‌ها سهمی شایسته داشته باشند. محرومان این استان را دریابیم؛ پیش از آنکه فقر، امید را از کودکان و امنیت را از خانواده‌ها بگیرد.