دریانیوز//گرانی میوه و تره‌بار در بندرعباس دیگر فقط یک گلایه روزمره یا نارضایتی مقطعی نیست؛ به مسئله‌ای جدی در سبد معیشت خانوارها تبدیل شده است. روزگاری میوه و سبزی از ابتدایی‌ترین اقلام سفره مردم به شمار می‌رفت، اما امروز برای بسیاری از خانواده‌های کم‌درآمد و حتی اقشار متوسط، خرید روزانه میوه به هزینه‌ای سنگین تبدیل شده است. وقتی قیمت یک کیلو میوه از توان خرید بخشی از جامعه فراتر می‌رود، نخستین اتفاقی که می‌افتد حذف تدریجی این کالای ضروری از سفره خانوار است؛ اتفاقی که نباید به یک واقعیت عادی در زندگی مردم تبدیل شود.چند روز پیش، صداوسیمای مرکز خلیج‌فارس نیز در گزارشی مستند به گرانی میوه و تره‌بار در بندرعباس پرداخت و قرار است این گزارش‌ها در روزهای آینده نیز ادامه پیدا کند. گلایه شهروندان از قیمت‌های سرسام‌آور میوه و تره بار، موضوعی بود که در نشست خبری مدیرکل تعزیرات حکومتی هرمزگان نیز مطرح شد. مهدی طیبی در این نشست از پیگیری راه‌اندازی مراکز عرضه میوه و تره‌بار در بندرعباس توسط برخی دستگاه‌ها، از جمله شهرداری، خبر داد؛ مراکزی که قرار است محصولات را با قیمت مناسب‌تر و ارزان‌تر از نرخ رایج بازار در اختیار مردم قرار دهند.این وعده در شرایطی مطرح می‌شود که بندرعباس برای ساماندهی بازار میوه و تره‌بار و ایجاد مراکز عرضه مستقیم، سال‌هاست با مطالبه شهروندان روبه‌روست.
البته در حال حاضر غرفه‌هایی زیر نظر سازمان میادین شهرداری در نقاطی از شهر فعالیت دارند، اما واگذاری آن‌ها از طریق مزایده و به‌صورت اجاره انجام می‌شود و در عمل، تفاوت قیمت چندان محسوس و چشمگیری میان محصولات این غرفه‌ها و بسیاری از فروشگاه‌های سطح شهر دیده نمی‌شود؛ هرچند مسئولان از عرضه محصولات با درصدی تخفیف در این غرفه ها سخن می‌گویند. پرسش اساسی این است که آیا چنین مراکزی واقعاً توانسته‌اند نقش تنظیم‌گر بازار را ایفا کنند یا صرفاً به محلی دیگر برای عرضه میوه و تره‌بار تبدیل شده‌اند؟اگر قرار است مراکز جدیدی راه‌اندازی شوند، نباید تجربه غرفه‌های فعلی تکرار شود. هدف از ایجاد بازارهای میوه و تره‌بار باید کاهش واقعی هزینه خرید خانوار باشد، نه صرفاً افزایش تعداد واحدهای عرضه. انتظار می‌رود شهرداری و سایر دستگاه‌های مسئول با الگوبرداری از طرح‌هایی نظیر طرح تورم صفر شهرداری تهران، سازوکاری برای عرضه مستقیم میوه، تره‌بار و حتی کالاهای اساسی با قیمت‌هایی به‌مراتب پایین‌تر از بازار فراهم کنند. چنین مراکزی باید به‌گونه‌ای اداره شوند که منفعت اصلی آن به مصرف‌کننده برسد، نه اینکه هزینه اجاره، واسطه‌گری و سایر مخارج دوباره بر دوش خریداران گذاشته شود.نکته قابل تأمل دیگر، سرنوشت روستابازارهایی است که حدود سه سال قبل و براساس مصوبه تنظیم بازار استان، قرار بود در چند نقطه بندرعباس راه‌اندازی شوند.
هدف از اجرای این طرح، فراهم کردن امکان عرضه مستقیم محصولات کشاورزان و تولیدکنندگان، حذف واسطه‌های غیرضروری و کاهش قیمت تمام‌شده کالا برای مصرف‌کنندگان بود؛ اما با گذشت این مدت، به‌جز روستابازار روبه‌روی بیمارستان خاتم‌الانبیاء(ص)، سایر مراکز پیش‌بینی‌شده هنوز به مرحله بهره‌برداری نرسیده‌اند. این در حالی است که راه‌اندازی آن‌ها می‌توانست ظرفیت عرضه مستقیم میوه، تره‌بار و دیگر محصولات را در نقاط مختلف شهر افزایش دهد و به ایجاد رقابت قیمتی در بازار کمک کند.واقعیت این است که بازار بندرعباس به مراکز عرضه‌ای نیاز دارد که در کنار نظارت بر قیمت‌ها، قدرت خرید مردم را نیز در نظر بگیرند. نمی‌توان از یک سو شهروندان را به مصرف مواد غذایی سالم و رعایت الگوی تغذیه مناسب توصیه کرد و از سوی دیگر، شرایطی ایجاد کرد که خرید ابتدایی‌ترین محصولات غذایی برای بخشی از جامعه به یک دغدغه اقتصادی تبدیل شود.
میوه و تره بار فقط یک کالای تجاری نیستند؛ بخشی از نیاز تغذیه‌ای خانواده‌ها و به‌ویژه کودکان هستند و حذف آن‌ها از سفره اقشار کم‌درآمد می‌تواند پیامدهای نامطلوبی برای سلامت جامعه داشته باشد.از این رو، انتظار می‌رود شهرداری بندرعباس، سازمان میادین میوه و تره‌بار، جهاد کشاورزی، دستگاه‌های نظارتی و ستاد تنظیم بازار استان، وعده راه‌اندازی مراکز جدید عرضه را در حد خبر و اعلام برنامه باقی نگذارند. همچنین لازم است درباره علت اجرا نشدن مصوبه سه سال قبل روستابازارها شفاف‌سازی شود و زمان‌بندی مشخصی برای راه‌اندازی آن‌ها اعلام کنند. مردم بندرعباس از مسئولان انتظار معجزه ندارند؛ انتظار دارند در شهری که ظرفیت‌های اقتصادی و تجاری فراوانی دارد، دسترسی به میوه و تره‌بار با قیمت مناسب به یک امتیاز ویژه یا آرزوی دست‌نیافتنی تبدیل نشود. بازار میوه و تره‌بار باید پناه قدرت خرید مردم باشد، نه بازاری دیگر که اقشار محروم و متوسط را از خرید محصولات ضروری محروم کند.امروز بیش از هر زمان دیگری، جای خالی یک شبکه کارآمد عرضه مستقیم در بندرعباس احساس می‌شود؛ شبکه‌ای که ثمره آن نه در گزارش‌ها و وعده‌ها، بلکه در قیمت‌های پایین‌تر و سفره پربارتر مردم دیده شود.