دریا نیوز







معلولان فقط یک روز نمی خواهند: زندگی پرحاشیه معلولان حاشیه نشین بندرعباس

دریا نیوز: عادت کرده ایم که فقط یک روز که به نام یک قشری نامگذاری شده است ،از آن قشر یاد کنیم و بعد به فراموشی سپرده شوند و نامی از آنها برده نمی شود و معلولان رابامشکلات شان تنها می گذاریم.معلولانی که هرلحظه نیازمند توجه هستند و متاسفانه در زیر چتر بی مهری متولیان ،بامشکلات فراوانی دست وپنجه نرم می کنند. معلولان در مناطق حاشیه ای بامشکلات بیشتری مواجهند ونیازمند توجه بیشتر هستند.

، 09:00   /   کد خبر: 32946   /   تعداد بازدید: 69


دریا نیوز: عادت کرده ایم که فقط یک روز که به نام یک قشری نامگذاری شده است ،از آن قشر یاد کنیم و بعد به فراموشی سپرده شوند و نامی از آنها برده نمی شود و معلولان رابامشکلات شان تنها می گذاریم.معلولانی که هرلحظه نیازمند توجه هستند و متاسفانه در زیر چتر بی مهری متولیان ،بامشکلات فراوانی دست وپنجه نرم می کنند. معلولان در مناطق حاشیه ای بامشکلات بیشتری مواجهند ونیازمند توجه بیشتر هستند. 

زندگی سخت سعید 

سعید که هفت ماهه جنین بوده است، مادرش که ازدواج فامیلی کرده است، مالاریا می گیرد و وقتی سعید بدنیا می آید، چشمانش نابینا و بعد از گذشت بیش از بیست سال همچنان ذهن و حرکاتش مانند کودکی پنج ساله است. دست وپایش هم معلولیت دارد.

 سعید هنوز کودک بود و دوسال از عمرش نمی گذرد و برادرش سجاد در شکم مادر است که پدر بدلیل تصادف فوت می کند و وضعیت زنذگی شان وخیم تر می شود. سعید بیماری هایی هم دارد و از دارو استفاده می کند. همچنان که مادر هم بیمار است. سعید روز به روز بر سنش افزوده می شود و سنگین تر می شود و مادر مجبور است هر روز پوشاکش کند و او را روی ویلچر بگذارد وساعتی در حیاط ببرد.هم هزینه صدهزارتومانی پوشاک سعید برایشان سخت است و هم بلندکردن و تروخشک کردنش.ویلچرش خراب است و پیگیریش برای گرفتن ویلچری دیگر از بهزیستی بی نتیجه مانده  است. مادر می گوید نمی دانم وسیله ای وجود دارد که راحت تر بتوانم سعید را رویش بگذارم و نیاز به بلند کردنش نباشد؟مادر ۲۱است که سعید را بلند می کند و روی ویلچر می گذارد .برایش سخت است،اما راضی نیست که فرزندش را از خودش جدا کند و فرزندش را به  یکی از مراکز بهزیستی تحویل دهد.فقط می گوید از مسولان وخیرین برای خرید پمپرس،عوض کردن ویلچر و... انتظار حمایت دارد. 

سعید توپی بزرگ راپشت سرش گذاشته است تا روی زمین نیفتد وهمانجا با خودش بازی می کند و دستان و سرش را تکان می دهد و شاید در ذهنش دارد بازی می کند ویا آواز وترانه ای گوش می دهد.شاید در ذهنش مانند کودکان پنج ساله در حال دویدن است و به توپ ضربه می زند ویا شعر می خواند و دود. صدایش که می کنی،اندکی توجه می کند و بعد بازیش را ادامه می دهد. هر موقع که دوست داشته باشد چند کلمه می گوید.سلام می کند.به مادرش می گوید برایش بادکنک و اسباب بازی بخرد تا بازی کند. سعید هنوز بچگی می کند ونیاز به مراقبت دارد و مادر ایثارگرانه ۲۱سال در کنار فرزند مانده است ومی گوید ای کاش مسولان به خانه شان می آمدند. پزشکان ویزیتش می کردند و به اوضاع و احوال شان رسیدگی می کردند. اما گویا کسی سراغی از آنها نمی گیرد و آنها بامشکلات بسیاری دست وپنجه نرم می کنند.مادر درب خانه را قفل می کند ومی رود برای سعید پمپرس بزرگسال سایز متوسط بخرد وبرگردد.۲۱سال است که همین کار را می کند وگاهی خیرین کمکش می کنند.سجاد ۱۸ساله پسردیگرش که دانشگاه علمی کاربردی می رود و دستفروشی هم می کند تاهم هزینه های دانشگاهش را دربیاورد وهم کمک خرج خانواده باشد ؛ اما هزینه ها بالاست ونیاز به حمایت بیشتری از سوی مسولان و خیرین دارد.خواهران بسیج مسجد حضرت حمزه (ع) محله نخل پیرمرد بندرعباس همچنان در کنار این خانواده هستند ،همانطور که در کنار همسایه شان،  خانواده ای که خانه شان پر از ساس شده هستند. اینجا خواهران بسیجی و مرکز نیکوکاری امام حسن مجتبی (ع) در کنارشان خانواده های نیازمند هستند و کمک های خیرین را به آنها می رسانند.در این محله فقر ومعلولیت  وجود دارد.برخی از خانواده ها در دام اعتیاد مانده اند و زنانی بی سرپرست مانده اند و فرزندانی بدون حامی هستند.اینجا گرچه بیش از دو دهه از عمرمحله می گذرد، اما مسولان کمتر به آنها توجه کرده اند ودر کوچه ها فاصلاب روان است و موش ها وارد خانه ها می شود.اگر پتوها و وسایل خانه را جابجا کنند،موش هایی را می بینند که  بچه زاییده اند وارمغانش بیماری است. 

زوج معلول 

درکوچه گلستان۲۰هم زوج معلولی زندگی می کنند باسه فرزند که خانه ندارند.خانه ای در سراشیبی کوه اجاره گرفته اند که رفت وآمد برای افراد عادی بسیار سخت است ،تاچه برسد به زوج معلول.پدر یک پایش قطع و یک پایش معلول است و مادر هم یک پا ویک دستش معلول است.صاحبخانه به آنها گفته که باید از اینجا بروند و آنها درمانده اند که چه کار کنند.درآمدی جز یارانه و ۷۰هزارتومانی مستمری بهزیستی ندارند.پدر می گوید ای کاش دکه ای داشتم که درآمدی داشته باشم. ماه ها گوشت وماهی و میگو نخورده اند.سه فرزندش گاهی دوست دارند کباب بخورند واز خوردن تخم مرغ و سیب زمینی خسته شده اند. ماهی یک مرتبه و آن هم زمانی که یارانه می گیرند،یکی دو کیلو میوه می گیرند. اینجا معلولان رها شده اند و ۱۲آذر روز جهانی معلولان اندکی از معلولان می گویند وباز به فراموشی سپرده می شوند. اما معلولان نیاز به حمایت و توجه دارند و نباید دردی جز معولیت داشته باشند،اما این قشر با مشکلات مختلفی مواجهند. نیاز است که خیرین و مسولان مشکلات شان را برطرف کنند. 

قانون بی عمل 

در حالیکه قانون جامع حمایت از معلولان را داریم ،اما کمتر به آن توجه شده است و در بایگانی مانده است.

۱۲آذر روز جهانی معلولان است .همان قشری که براثر حوادث ویا مادرزادی دچار معلولیت می شوند. معلولان انتظار دارند که به آنها توجه شود؛ اما متاسفانه همواره مورد کم مهری قرار می گیرند و توجه لازم به آنها صورت نمی گیرد. اگرچه این موضوع آنقدر مهم است که قانون جامع حمایت از معلولان را داریم، اما متاسفانه کمتر مواد این قانون اجرا شده است.براساس این قانون بایستی سه درصد استخدام ها به معلولان اختصاص می یافت که اگر اینگونه می شد، بخشی از مشکل اشتغال جامعه معلولان برطرف می شد.

"مناسب سازی محیط " اگرچه در قانون جامع حمایت از معلولان برآن تاکید شده است و مسولان در جایگاه های مختلف از آن دم می زنند، اما در عمل به این بخش هم توجه نشده است .حتی مناسب سازی محیط جلوی خود برخی از  ادارات بهزیستی وکمیته امداد  هم به عنوان متولیان این قشر رعایت نشده است ،تاچه برسد به سایر ادارات وسازمان ها و بانک ها.به عنوان مثال اگر معلولی بخواهد باویلچر و ... وارد شهرداری بندرعباس شود ،بادهها پله مواجه می شود.دسترسی به شورای شهر برای معلولان به راحتی میسر نیست.شورای شهر هم کمتر به سمت معلولان می روند تا مشکلات شان راببینند وبرای رفع مشکلات شان مصوبه داشته باشند.شهرداری را موطف کنند تا به مناسب سازی محیط توجه کنند.شهر را برای عبورومرور معلولان مناسب سازی کنند.

 آنقدر به موضوع مناسب سازی محیط در سطح شهر بی توجهی شده است که معلولان از بسیاری از نقاط شهر،پیاده روها،بانک ها،ادارات و...  نمی توانند استفاده کنند. یک دهه قبل سازمان اتوبوسرانی بندرعباس در مراسمی تنها اتوبوس مناسب سازی شده برای استفاده معلولان را راه اندازی کرد، اما سرنوشت آن اتوبوس مشخص نشد واین اتوبوس دیگر به معلولان خدماتی نمی دهد.معلولان در محلات حاشیه ای و روستایی که فراموش شده اند و با مشکلات زیادی دست وپنجه نرم می کند.

وقتیکه سرنوشت زوج معلولی رابا سه فرزند کودک شان مرور می کنیم که زن از ناحیه یک دست ویک پا از کودکی و دوسالگی براثر ترزیق واکسن فلج شده است و مرد خانه هم یک پایش قطع و پای دیگر هم معلولیت دارد و این خانواده هر روز مجبورند از کوهی در محله "کوی گلستان" چاهستانی های بندرعباس به خانه استیجاریش رفت وآمد کنند که حتی رفت وآمد برای افراد عادی سخت است تاچه برسد برای معلولان.خانه ای که فقط نام خانه دارد و حتی مهلت دوماهه ای به این زوج معلول  داده اند تا ازاینجا بروند. این خانواده معلول دغدغه بی خانمان شدن را دارند و از طرفی هم جز یارانه و مستمری ۷۰هزار تومانی بهزیستی درآمدی دیگر را ندارند.پیگیری های شان هم از طریق بهزیستی و... اثرگذار نبوده است. نظیر چنین خانواده هایی هم در استان کم نداریم و بی توجهی به آنها هم تداوم دارد.

معلولان ضایعه نخاعی ،نابینایان وناشنوایان هم بامشکلات زیادی مواجهند.معلولان با مشکلات معلولیت خود دست به گریبان هستند ونیاز است که دولتمردان عزم جدی رابرای رفع مشکلات این قشر داشته باشند وبصورت عملی ونه شعاری برای رفع مشکلات این قشر اقدام نمایند وقانون جامع حمایت از معلولان باجدیت اجرا شود.اگر که قانون جامع حمایت از معلولان بطور کامل اجرا شود، بسیاری از مشکلات معلولان برطرف می شود. معلولان نباید به غیر از رنج معلولیت ،رنج دیگری داشته باشند.اما بسیاری از آنها با مشکلات مسکن،بیماری ،هزینه های درمان،تحصیل و... مواجهند و نیازمند عزم جدی برای رفع مشکلات هستند .از طرفی برخی پشت نوبت قرار می گیرند واز خدمات لازم بهره مند نمی شوند.

علی زارعی/دریا